woensdag 26 april 2017

Vriendschap

Ben ik weer! We hebben net de paasvakantie gehad en zijn bijna alweer in het gebruikelijke ritme.

Op de donderdag in de paasvakantie kwam het eerste langverwachte bezoek van dit jaar uit Nederland: Miks allerbeste vriend Niels en zijn moeder, een hele goede vriendin van mij. We waren allemaal heel benieuwd hoe het zou zijn voor de jongens om elkaar weer te zien. Het was immers al meer dan een jaar geleden dat ze live met elkaar gespeeld hadden. 

Mik stond met een welkomstbord klaar op het vliegveld en eigenlijk duurde het maar heel even voordat de boys weer stonden te kwetteren als vanouds. Na 2,5 dag intensief samen dingen doen, spelen, bijpraten, Minecraften, pannenkoeken eten en kruisboogschieten (to name but a few... ) was het bij allebei de jongens wel even klaar. Dat wij hadden bedacht dat we zondag in Bydalen een berg op wilden lopen, vonden ze allebei best, maar dan wel zonder hun. De mannen hadden allebei even behoefte aan rust. Natuurlijk zijn ze uiteindelijk wel meegegaan, maar 's middags hebben ze compleet voor pampus op de Fatboys gelegen. 

Op maandag is Niels een dag met Mik mee gegaan naar school. Ik vond het heel moedig van Niels en heel stoer van Mik dat ze de hele dag zo samen op school zijn geweest. De juffen vonden het ook een geweldig avontuur dat de beste vriend van Mik mee naar school kwam. En Miks vriendenschare kon ook geen genoeg krijgen van het Hollandse bezoek.

Het waren 5 heel bijzondere, relaxte, intensieve, heerlijke, memorabele en liefdevolle dagen. Ook al zie je elkaar meer dan een jaar niet live, het voelde zo makkelijk om weer met elkaar te kunnen kletsen. Zo voelde het voor de boys, maar zeker ook voor mij. 

Het leven dat we hier hebben, is heel anders dan het in Nederland was. Toen Niels en Mik nog bij elkaar op school zaten, samen naar atletiek gingen en dichtbij elkaar woonden. Maar weet je? Voor echte vriendschap maakt het niet uit dat je ver uit elkaar woont, dat de levens niet hetzelfde zijn, dat de jongens niet iedere week met elkaar spelen en dat Be en ik niet iedere week met elkaar thee drinken. 

Deze vriendschap zit in het hart. En als je elkaar dan af en toe een keertje live kunt zien, dan is dat een magnifiek mooi cadeau! 


maandag 10 april 2017

Updated: The attack

Of ja, hoe noem je zoiets eigenlijk? Een achterlijke daad, een idioot gebeuren, een onbegrijpelijke actie? Niks dekt de lading als ik moet benoemen wat er vrijdagmiddag in Stockholm is gebeurd.

Net als met al het andere nieuws, gaat ook dit nieuws snel. Op de radio, op sociale media en op de televisie ging het vrijdag over niks anders dan over wat er in Stockholm was gebeurd. Dat geldt overigens niet alleen voor wat er vrijdag in Stockholm gebeurde, maar ook voor wat er in Idlib is gebeurd, de Westminster attack en noem alle bizarre dingen van de laatste tijd maar op.

Het liefste zou ik Mik willen beschermen tegen al het niet leuke, tegen wat zo volkomen indruist tegen hoe we willen dat Mik opgroeit: samen werken, samen spelen, je komt op voor elkaar, je helpt waar je kan en als je het niet eens bent met iemand dan praat je met elkaar.

Maar ja, dat kan natuurlijk niet. En dat zou ook niet goed zijn. Nou ja, op de korte termijn misschien. Maar de wereld zit, in ieder geval op dit moment, nou eenmaal niet zo paradijselijk in elkaar dat we allemaal vrienden zijn, dat er geen oorlog is en dat er geen mensen zijn die elkaar het licht in de ogen niet gunnen.

Dus dan praat je erover. Vertellen over wat er aan de hand is in Syrië, of althans proberen uit te leggen. En uitleggen wat er is gebeurd in Stockholm. Want ook al ligt Stockholm zo ver weg als Amsterdam van Parijs ligt, het voelt toch dichterbij. En dichterbij maakt ook dat meer mensen het erover hebben. Op school, op de sportclub, hier in de buurt.

Gelukkig vraagt Mik ons ook als hij dingen gehoord heeft. Even verifiëren hoe het nu zit. En als zijn vragen naar tevredenheid zijn beantwoord, dan rest er natuurlijk nog de allesoverstijgende megabelangrijke vraag: wat is vandaag mijn favoriet in Overwatch. Tja, life goes on.

Ik voel me bevoorrecht dat we wonen op een vredige plek in het noorden van Europa. Dat we kunnen genieten van al het goeds wat het leven te bieden heeft. Ik weet niet hoe ik zou reageren in een situatie als die van afgelopen vrijdagmiddag in Stockholm. Of als ik in een gebied zou wonen waar oorlog is.

Ik weet wel dat ik er alles aan wil (blijven) doen om te zorgen dat Mik zo zorgeloos mogelijk opgroeit. Dat hij alles meekrijgt om als sterk persoon in de wereld zijn plek te vinden.

En genieten van iedere dag. Dat ook.

Update: Stockholm, dit weekend. En vandaag. Love conquers all?





dinsdag 4 april 2017

De proef

In Nederland werd er bij zoonlief op school al vroeg getest. En getoetst. Tot onze stomme verbazing werd er destijds al in groep 1 gecitotoetst. Mik vond het prachtig. Met al zijn vrienden en vriendinnen in de gymzaal zitten. Juf die voorin de gymzaal zit en allemaal leuke vragen stelt. En dan op je eigen blaadje mogen schrijven en kleuren. Iedere dag van de Cito was een topdag.

In Zweden zijn ze niet zo van het toetsen en testen. En de Cito kennen ze hier al helemaal niet. Wat ze hier doen is de Nationella Prov, de nationale test. In jaar 3 (9/10 jaar oud), jaar 6 (12/13 jaar oud) en jaar 9 (15/16 jaar oud) van de Zweedse basisschool.

In jaar 3 en jaar 6 is het doel van deze nationale test om te kijken hoe de kids scoren op hun kennis. Zijn er nog gebieden waar er bijgespijkerd moet worden of word er bovengemiddeld goed gescoord. Met de nationale tests in jaar 9 verzamel je dan nog de laatste punten om met een zo hoog mogelijk aantal punten aan je vervolgopleiding op het gymnasium te beginnen.

In jaar 3 doen ze de nationale test voor Zweeds en rekenen. Bij Zweeds hoort bijvoorbeeld ook in een groep discussiëren over een onderwerp, leesvaardigheid, schrijfvaardigheid, tekst verklaren, you name it. Omdat Miks moedertaal Nederlands is, mocht Mik eventueel een makkelijkere Zweedse nationale test doen. Maar geen van de juffen vond dat nodig, ze hebben er alle vertrouwen in dat Mik het met de gewone nationale test ook prima redt. Gedurende de afgelopen weken is iedere keer in een gewoon lesuur Zweeds een onderdeel van de test afgenomen. Mik verblikte of verbloosde er niet van en kwam iedere keer stralend thuis vertellen wat ze die dag weer gedaan hadden.

En vandaag begint de serie tests voor rekenen. Mik had er zin in. Vanmorgen heb ik wat extra energie in zijn pauzetrommel gedaan en toen ik vroeg 'waar moet je op letten straks?'... kreeg ik rolling eyes en 'jaahaaa mam, geen haast hebben, goed lezen en niet als eerste klaar willen zijn...'.

Geen idee van wie hij dat heeft.

vrijdag 17 maart 2017

Goedgekeurd. Of niet?

Onze bloedeigen UFU had voor vandaag een belangrijke proef op het programma staan: de jaarlijkse bilprovning, oftewel de Zweedse APK. Als doorgefourneerd leaseautorijder blijft ik alles wat met een eigen auto te maken heeft toch wel wonderlijk vinden (en vooral ook kostbaar).

Het begon al toen we UFU kochten in Sundsvall. De autoverkoper dacht zich er makkelijk van af te kunnen maken door een paar oude winterbanden in de achterbak te duwen, door te doen of ie er geen idee van had dat UFU destijds al in geen jaren meer een grote servicebeurt had gehad en door eindeloos te doen over het repareren van de kapotte airco waarmee UFU in de verkoop stond.

Met oeverloos geduld en een paar kwaaie mails naar het hoofdkantoor hebben we dat toen gefixed. Mekonomen hier in Östersund heeft de grote servicebeurt van UFU gedaan en de makkelijke autoverkopers in Sundsvall hebben daarvoor betaald. Zelfde met een set nieuwe winterbanden.

En toen kwam de eerste bilprovning. Geen idee wat we daarvan konden verwachten. UFU had net haar grote service gehad, dus ik had er wel fiducie in. Totdat je binnenkomt daar bij de Bilprovning. Ik weet niet wat het is, maar de zenuwen sloegen me, en nog steeds eigenlijk, om het hart. Het is toch of ik zelf ook goed- of afgekeurd word. Zo voelt het althans. Die eerste keer met zweet in mijn handen de sleutel overhandigd en toen gingen ze aan de slag. Had nog snel een schep in de achterbak gelegd voordat ik naar de bilprovning ging, want het schijnt dat je zonder schep in de winter afgekeurd kunt worden. Schep waren ze blij mee, maar de ruitenwissers niet. Dus afgekeurd. Tja. Meteen maar naar Mekonomen voor nieuwe ruitenwissers en toen was UFU toch nog goedgekeurd.

Vorig jaar bij de keuring heeft een oudere bilprovningsmeneer een hele tijd aan UFU haar wielen staan sjorren en meldde me toen dat ze wel goedkeurd was. Maar, toen ik UFU weer naar buiten gereden had, hij kwam nog wel even met een bedenkelijk gezicht achter me aan. Ja, mmmh.. die wielen. Er lijkt wel een beetje ruimte te zitten bij het sturen. Maar mmmh... ja, uuuh nee het zit er wel maar is ook niet erg. Mmmmh...  Ja is ze nou goedgekeurd of niet vroeg ik toen. Jaaaaaaa, uuuuh, dat wel. Prima. En weg was ik.

En toen vanmorgen. UFU heeft net eind januari weer haar jaarlijkse grote beurt gehad dus ik had er goeie hoop op. Toch weer beetje zenuwachtig was ik keurig op tijd bij de bilprovningsmannen. Aardige meneer die vond dat UFU er voor haar leeftijd prima uitziet. En dat ze goedgekeurd is. Máár.... er is wel slijtage en dus moeten we in ieder geval de voorruit en de wiellager rechtsvoor laten vervangen. Goedgekeurd met tips voor volgend jaar dus.

Zo word je afgekeurd voor een paar ruitenwissers die schijnbaar te oud waren. En vandaag goedgekeurd maar er moet nog wel wat vervangen worden. Wonderlijk niewaar.

Ik ga maar eens even rondbellen waar ze nog een goedkope nieuwe wiellager hebben liggen.