vrijdag 17 maart 2017

Goedgekeurd. Of niet?

Onze bloedeigen UFU had voor vandaag een belangrijke proef op het programma staan: de jaarlijkse bilprovning, oftewel de Zweedse APK. Als doorgefourneerd leaseautorijder blijft ik alles wat met een eigen auto te maken heeft toch wel wonderlijk vinden (en vooral ook kostbaar).

Het begon al toen we UFU kochten in Sundsvall. De autoverkoper dacht zich er makkelijk van af te kunnen maken door een paar oude winterbanden in de achterbak te duwen, door te doen of ie er geen idee van had dat UFU destijds al in geen jaren meer een grote servicebeurt had gehad en door eindeloos te doen over het repareren van de kapotte airco waarmee UFU in de verkoop stond.

Met oeverloos geduld en een paar kwaaie mails naar het hoofdkantoor hebben we dat toen gefixed. Mekonomen hier in Östersund heeft de grote servicebeurt van UFU gedaan en de makkelijke autoverkopers in Sundsvall hebben daarvoor betaald. Zelfde met een set nieuwe winterbanden.

En toen kwam de eerste bilprovning. Geen idee wat we daarvan konden verwachten. UFU had net haar grote service gehad, dus ik had er wel fiducie in. Totdat je binnenkomt daar bij de Bilprovning. Ik weet niet wat het is, maar de zenuwen sloegen me, en nog steeds eigenlijk, om het hart. Het is toch of ik zelf ook goed- of afgekeurd word. Zo voelt het althans. Die eerste keer met zweet in mijn handen de sleutel overhandigd en toen gingen ze aan de slag. Had nog snel een schep in de achterbak gelegd voordat ik naar de bilprovning ging, want het schijnt dat je zonder schep in de winter afgekeurd kunt worden. Schep waren ze blij mee, maar de ruitenwissers niet. Dus afgekeurd. Tja. Meteen maar naar Mekonomen voor nieuwe ruitenwissers en toen was UFU toch nog goedgekeurd.

Vorig jaar bij de keuring heeft een oudere bilprovningsmeneer een hele tijd aan UFU haar wielen staan sjorren en meldde me toen dat ze wel goedkeurd was. Maar, toen ik UFU weer naar buiten gereden had, hij kwam nog wel even met een bedenkelijk gezicht achter me aan. Ja, mmmh.. die wielen. Er lijkt wel een beetje ruimte te zitten bij het sturen. Maar mmmh... ja, uuuh nee het zit er wel maar is ook niet erg. Mmmmh...  Ja is ze nou goedgekeurd of niet vroeg ik toen. Jaaaaaaa, uuuuh, dat wel. Prima. En weg was ik.

En toen vanmorgen. UFU heeft net eind januari weer haar jaarlijkse grote beurt gehad dus ik had er goeie hoop op. Toch weer beetje zenuwachtig was ik keurig op tijd bij de bilprovningsmannen. Aardige meneer die vond dat UFU er voor haar leeftijd prima uitziet. En dat ze goedgekeurd is. Máár.... er is wel slijtage en dus moeten we in ieder geval de voorruit en de wiellager rechtsvoor laten vervangen. Goedgekeurd met tips voor volgend jaar dus.

Zo word je afgekeurd voor een paar ruitenwissers die schijnbaar te oud waren. En vandaag goedgekeurd maar er moet nog wel wat vervangen worden. Wonderlijk niewaar.

Ik ga maar eens even rondbellen waar ze nog een goedkope nieuwe wiellager hebben liggen.

Over vragen en antwoorden

We wonen nu zo'n 2,5 jaar in Zweden en ik heb nog nooit zoveel interviews gegeven. Het lijkt dat emigreren (nog steeds?) hot is of althans, dat mensen graag willen lezen hoe je het nou allemaal voor elkaar gebokst hebt. En vooral ook: waarom?

Dit zijn ze, de interviews dus. Ik vond het geinig om nog eens terug te lezen:
Op de website van Born to Travel,
Bij de Expatmama's
Op de site van De Nieuw Zweed
En op de homepage van onze bloedeigen Krokoms kommun (in het Zweeds)

Goed weekend!

vrijdag 24 februari 2017

UPDATED: Heel erg eng. Echt heeeeeeeeeeel erg eng!

UPDATE 27 februari 2017

Ik dacht dat ze het niet bonter konden maken, maar dus wel!! Dankzij een attente Facebook vriendin werd ik gewezen op dit krantenartikel. Drie keer raden over wie dit gaat.

En nee, ik laat dit niet zomaar gebeuren. Zijn ze nou helemáál!

Heb eerst de journalist gemaild. Puur informatief. Eens van hem horen wat de gebruikelijke procedure is voor het publiceren over een geval, zonder de hoofdpersoon te horen. Journalist Fredrik was heel attent en mailde direct terug. Rook wellicht een smeuiig verhaal. Ja, het is gebruikelijk hier dat ze een verhaaltje maken van dit soort 'openbare' onderzoeken. Prima, zei ik, maar dan wil ik je wel even het hele plaatje geven. Plus wat feitelijke onwaarheden uit het stukje halen.
Daarna heb ik de Region Jämtland Härjedalen gemaild. Ik had ze vorige week al gemaild, na mijn ontdekking dat ze mijn verhaal 'zomaar' op hun website hadden gezet zonder mij te informeren.
Daarna heb ik de Nationale Gezondheidsinspectie gemaild. Zij doen, op basis van mijn eigen aanmelding en de resultaten van het onderzoek van Region Jämtland Härjedalen nog eens een eigen onderzoek naar het hele geval. Daar is nu nog een extra hoofdstuk bijgekomen: hoofdstuk Communicatie.

Communicatie met een hele grote C!

----------------------------------------------------------------------------

Het is inmiddels al weer een tijdje geleden dat ik door al het gedoe met de fysio, en beyond, aangifte heb gedaan. Aangifte tegen de Hälsocentral en hoe het allemaal gelopen is.

En eindelijk is er weer een update. Toevallig keek ik gisteravond nog eens op de website waar alle Lex Maria aanmeldingen staan (zo heet zo'n aangifte) en tot mijn grote verbazing las ik daar over mijzelf! Niet met naam en toenaam, maar met dit verhaal kon het niet missen dat het daadwerkelijk om mijn aangifte ging. Nou snap ik best dat ze dit soort dingen op het internet willen zetten. In het kader van openheid en informeren van de goegemeente enzo. Maar dat je dat doet zonder dat je degene waar het om gaat informeert, vind ik wel gortig!

Ik heb gisteravond meteen een mail gestuurd naar mijn contactpersoon bij de inspectie. Daarin heb ik mijn grote verbazing uitgesproken over het feit dat ik op het internet over mezelf lees, zonder dat ik door hen geïnformeerd was over de uitkomst van mijn aangifte. Vanmorgen had ik meteen een mail terug. Niet van mijn contactpersoon, maar van haar chef.
"Ja, uuh, dan was er misschien sprake van een misverstand in mijn geval. want het is gebruikelijk dat we het onderzoek doen, dat het openbaar wordt gemaakt en dat dan de spullen worden doorgestuurd naar de nationale inspectie".
Tuurlijk, prima. Máár: waarom ben ik op geen enkel moment in het onderzoek gevraagd? En als dat al niet gebruikelijk zou zijn, waarom ben ik na het onderzoek niet eerst geïnformeerd over de uitkomst en dat er dán gepubliceerd wordt?

Op die vragen had de chef niet gerekend. Of geen antwoord. Want nu kreeg ik een antwoord van de chef läkare, de opperdokter die mee had gewerkt in het onderzoek. Ja, hij dacht dat ik niet betrokken wilde zijn verder bij het onderzoek, maar misschien was dat fout gedacht, kreeg hij nu het idee. Hij kreeg sterk de indruk dat er echt een misverstand in de communicatie met mij was, maar dat was alleen in de communicatie met mij. De normale procedure is dat de aanmelder in ieder geval gevraagd wordt om de resultaten van het onderzoek te bespreken. Dus voordat er ook maar iets ergens gepubliceerd wordt. En soms is het ook zo dat de aanmelder in het onderzoek betrokken wordt om vragen te beantwoorden.

Bij mij is er niks van dat alles gebeurd. Eigenlijk een beetje hoe het hele gebeuren überhaupt begonnen is:
- er zijn procedures
- waarin communicatie ook een belangrijk onderdeel is
- procedures worden vergeten
- en communicatie blijft dan dus ook achterwege

Wat is het toch met die Zweden dat ze communiceren soms zo lastig vinden? Het soms gewoon vergeten?

Ik ben misschien een overcommuniceerder, maar ik wil wel weten waarom ze hier gedaan hebben wat ze gedaan hebben. Zowel in mijn contact met de Hälsocentral als in het onderzoek dat er naar mijn ervaringen is gedaan.

Ik heb de chef en de opperdokter nu gevraagd of ik alsnog het onderzoeksresultaat mag lezen. En daarna is het klaar.

donderdag 23 februari 2017

1 van de 75.000

Meer dan 75.000 Nederlanders die in het buitenland wonen hebben zich geregistreerd voor de komende Tweede Kamerverkiezingen: van Togo tot Trinidad, van Japan tot Jamaica, van Zambia tot Zweden.

Al die mensen (en wij dus ook) hebben online 4 pagina's info ingevuld, geprint, ondertekend, gescand, paspoortkopie erbij en daarna alles in een email naar Den Haag gestuurd. Als het allemaal goedgekeurd werd, dan kreeg je binnen 2 weken een mail terug: de inwilliging van het registratieverzoek voor de Tweede Kamerverkiezing. Al zei men op voorhand dat het allemaal zo makkelijk is, dat kiezen vanuit het buitenland, ik weet het zo net nog niet!

Wij hebben aangegeven dat we per brief willen stemmen. Dan krijgen we het stembiljet ook per reguliere post opgestuurd. In de email die we hebben gekregen, staat verrassend genoeg vermeld dat we zélf het stembiljet moeten invullen. Daarna moeten we het stembiljet in een aparte witte envelop doen, dan het briefstembewijs erbij in de grote geadresseerde retourenvelop en dan hup op de post.  

Nou ben ik nog een beetje in het ongewisse over dat briefstembewijs. Krijgen we dat nog? Is dat een aparte envelop die we nog moeten ontvangen? En ik ben ook heel benieuwd wanneer we het stembiljet krijgen. Want alles, inclusief het geheimzinnige briefstembewijs, moet uiterlijk 15 maart om 15.00 uur geloof ik binnen zijn in Den Haag. Dan boffen we nog met de redelijk betrouwbare Zweedse post, als het meezit gaat het best snel met een brief van Zweden naar Nederland. Denk dat een brief vanuit Togo of Japan er iets langer over doet. 

Dus, dan is het maar te hopen dat al die 60.000 Nederlanders die graag willen stemmen het stembiljet op tijd ontvangen. Zo op tijd dat er ook nog tijd is om het stembiljet - voor de deadline verstreken is - terug te sturen. 

Ik moet gaan nu... mijn kamergotchi roept.