vrijdag 20 april 2018

Het zit erop!

Pff! Ik heb het weer gehad voor een paar maanden! Alleen volgende week nog even. En dan ben ik weer 'good to go' voor minstens 3 maanden.

Vandaag had ik weer een controle afspraak met mijn grote vriend de rugchirurg. Waar ik bij de verschillende oncologen die ik tref iedere keer obstinaat word van hun 'patiënten-blik', zie ik uit naar mijn afspraak met de rugchirurg. Als ik dan toch naar het ziekenhuis moet voor controle, dan graag naar hem!

Het controle circus was direct na de operatie een driemaandelijks fenomeen waarbij ik zowel een onco als de rugman iedere keer trof, na ettelijke MRI's en CT's en röntgenfoto's. Inmiddels is het allemaal een beetje uitgespreid en zie ik de onco nu iedere 4 maanden en de rugman maakte me blij door te zeggen dat we de volgende afspraak pas voor oktober hebben staan. En tussendoor heb ik dan iedere drie maanden een afspraak met de verpleegkundige op oncologie voor de nodige medicijnen.

De rugman is al vanaf het moment dat ik in Umeå in het ziekenhuis belandde dezelfde. Maar bij de oncologen ligt dat anders, daar heb ik inmiddels een stuk of 4 oncologen getroffen en ik vind ze stuk voor stuk communicatief minder begaafd. Zou het aan het vak liggen? Aan het type mens dat oncoloog wordt? Of wellicht aan mijn oren? Ik mis bij allemaal dat ze naar mij als mens luisteren. Het komt op mij over dat ze alleen maar naar een patiënt kijken.

Waar mijn rugman snapt dat ik het fijn vind om te horen dat ik gewoon zo door kan gaan als ik nu doe, doorgaan met genieten, met veel de hort op, met werken bij de kommun en in ons eigen bedrijf, gewoon... met vieren dat er in het leven heel veel avonturen te beleven zijn, daar blijven de onco's ieder voor zich steken in het vertellen dat er echt nog een stukje tumor zit en dat die vast wel weer een keer actief zou kunnen gaan worden en dat de kankercellen dan misschien zich wel zouden kunnen gaan verspreiden.

Wellicht zijn ze het verplicht om te zeggen dat het misschien nu dan wel goed gaat, maar dat dit niet de garantie geeft dat het goed blijft gaan. En ik snap dat. Ik snap dat er geen garanties zijn. Maar die zijn er voor niemand toch?

Ik weet dat het er zit. Ik ben dankbaar voor alle goeie zorgen. Want no matter hoe communicatief minder bedeeld ik de oncologen vind, natuurlijk ben ik enorm blij dat ze hun kennis inzetten om te zorgen dat ik zo van het leven kan genieten als ik nu doe.

Maar ik heb niet nodig dat ze me iedere keer zeggen dat het misschien in de toekomst anders zou kunnen gaan worden. Wie weet wat de toekomst brengen gaat? Yep, ik heb dit natuurlijk al tegen alle 4 de oncologen gezegd, maar geloof niet dat ze helemaal snapten waar ik het over had.

Ik ben blij met de seal of approval van de rugman, ik vier vandaag nóg een tikkie meer dat ik een bevoorrecht mens ben!

En die onco's? Ach, dat zien we wel weer tegen de tijd dat de volgende afspraak ingepland staat.

Goed weekend allemaal!


vrijdag 6 april 2018

Egoïst

Een week geleden stonden we op het punt om naar Nederland te reizen en nu zijn we al weer bijna 24 uur terug. Thuis.

In onze bijna 4 jaar in Zweden zijn we nu 3 keer voor een whirlwind bezoek naar Nederland gereisd en dit was de eerste keer dat ik echt voelde dat ik op bezoek was. Dit keer viel het me zo duidelijk op hoe druk het is, hoeveel auto's er rijden (is er nog een tijd waarop het geen spits is?), hoeveel mensen er zijn en hoe hard ze praten. 

We hebben het heerlijk gehad hoor, daar niet van. We zijn schandelijk verwend met liefdevol uitgezochte verrassingen, verrukkelijke feestmaaltijden en zelfs ook met goed weer om maar wat te noemen. Amsterdam liet zich van haar zonnige kant zien en al slalommend tussen de Duitsers was ook het Egmondse strand schitterend. Al waren de wereldberoemde bollen nog niet in volle bloei, de narcissen stonden stralend langs de kant van de weg lente-achtig te wezen. 

Ik betrapte mezelf erop dat er toch weer stiekem in mijn hoofd geslopen was dat het misschien wel een beetje egoïstisch van me is dat ik verhuisd ben naar het buitenland. Ver weg van familie. Niet op koffiedrink afstand. Niet op makkelijke rijafstand om even de heg te kunnen snoeien of om iets anders nuttigs voor de ander te kunnen doen. 

De dagen die we samen doorgebracht hebben waren weer heel speciaal. Dierbaar en luxe dat we dit kunnen doen. Maar toch ook weer zo heerlijk om terug te gaan, terug naar huis. Want zo voelt het. Nu is huis, nee, thuis hier. In Zweden. Is dat dan voor altijd zo? Ik weet het niet. Maar het is in ieder geval niet meer in Nederland, dat is een ding dat zeker is voor mij.

Ben ik een egoïst omdat ik mijn eigen verlangen heb gevolgd en naar het buitenland ben verhuisd? Maakt het me egoïstisch dat ik mijn eigen weg volg? Nee, ik denk het niet. Ik woon toevallig hier, maar dat verandert niks aan mijn gevoel van houden van. Ik ben er en zo niet direct, dan ben ik onderweg als je me nodig hebt! 

Ik ben thuis. En ik ben een bevoorrecht mens met zoveel moois hier en in Nederland. En everywhere else! 

zaterdag 17 maart 2018

A little bit of everything

De tijd gaat snel. En met een fulltime baan, ons eigen bedrijf, een enthousiast langlaufend kind bij de lokale vereniging en veel fantastische winterweekenden lijk ik constant tijd te kort te komen.

Mijn vikariaat als kommunvägledare bij Östersunds kommun is net de 2e helft in gegaan. Eind augustus loopt het officieel af. Dan komt degene die ik vervang weer terug. Of niet. Of er gaat weer iemand anders weg. Kortom, geen idee nog hoe dat zal gaan. Ik hou ondertussen ogen en oren open, je weet nooit wat voor mogelijkheden er voorbij komen. Het werken voor en in de kommun brengt best nog avontuur met zich mee. Met soms wat verwilderde spontane bezoekers, is het fijn te weten dat de Securitas wachten maar 1 phonecall away zijn en waar ik eerst wat schichtig was van telefoneren, doe ik nu niet anders 5 dagen per week.

Gisteren heb ik mijn eerste vrijdagmiddag afterwork shift gedaan. Het hele kundcenter sluit om 4 uur, behalve onze groep. Daar moet altijd 1 iemand tot 5 uur blijven omdat pas om 5 uur de jourtelefoon van de sociale dienst open gaat. En in die tijd van 4 uur tot 5 uur kan het zijn dat mensen bellen om een orosanmälan te doen. Dat is zeg maar het aanmelden van je ongerustheid over iemand en dat de sociale dienst dan onderzoek gaat doen. Ik vond het best wel wat hoor, dan zit je daar zo in je eentje. En dan maar afwachten wat voor verhalen er op je af komen. Maar het viel me alles mee gisteren! Er was 1 iemand die schijnbaar niet geluisterd had naar de mededeling dat we alleen open waren voor Akute Ärenden en die begon me te vertellen over zijn overvolle containers. Heb hem verteld dat ik snapte dat ie ongerust was over zijn containers maar dat ik niet zo'n orosanmälan aannam, dat ie meer dan welkom was om maandag terug te bellen. Beetje beteuterd droop ie af. Volgende week doet iemand anders uit onze groep de vrijdagmiddag afterwork shift weer.

Komende week is een kort weekje, althans.. het voelt kort omdat ik donderdag vrij heb! Donderdag is namelijk de jaarlijkse fjällresa dag. Gaat de hele school van Mik plus een hele massa ouders weer naar good old Trillevallen om daar te gaan skiën. Ik geloof dat de weersvoorspellingen goed zijn. Genoeg sneeuw ligt er in ieder geval.

En vrijdagochtend is het vroeg dag, want dan is Mik weer voorzitter van zijn utvecklingssamtal. Juf heeft er een uur voor ingeruimd en Mik heeft het in de afgelopen week op school al helemaal voorbereid.

Dan is het nog maar 1 weekje voordat we naar Nederland op vakantie gaan! We vertrekken zaterdagochtend heeeeeeel vroeg om op tijd de zijn voor de 06.00 vlucht vanuit Trondheim. Een week van heel veel lachen, gezelligheid, kroketjes, liefde, lol en live bijkletsen.

That's how we roll. Genoeg te doen. Massa's te genieten. Oh ja en dan in de week nadat we terug gekomen zijn weer naar het ziekenhuis voor controles. Maar daar denk ik nu nog niet aan. Duurt nog zo lang!

zaterdag 3 maart 2018

The beast from the east!

Ik vind die beast best wel okej. Nee, ik vind die beast wel prima. Sure, het is wel even slikken 's morgens als de temperatuur weer niet boven de min 25 is maar je raakt er echt wel aan gewend. En what's more: UFU ook! De trouwe ouwe UFU heeft ons deze hele week weer braaf gebracht waar we moesten zijn.

Eerlijk is eerlijk, die temperaturen van -25 en kouder die lang aanhouden brengen ook wel wat onpraktische dingen met zich mee. De deuren bij het raadhuis gingen niet meer open want het elektrische mechanisme was stijf bevroren. Er zijn plenty waterleidingen gesprongen in de stad. En de verwarming in het raadhuis had het na het ijzige weekend vorige week begeven. Was een koude start van de werkweek!

Maar op kou kan je je kleden. En lekker in beweging blijven.

Al blijft Bo beast nummer 1, die beast from the east mag van mij nog best even blijven.